Witajcie!
W końcu przychodzę z recenzją, którą
miałam napisać już bardzo dawno temu. Dwutomowa seria Agnieszki Krawczyk była
pozycją, którą czytałam w ramach mojego Wakacyjnego Maratonu Czytelniczego
„Lato Miłości”. Sięgnęłam po nią, ponieważ zobaczyłam „Lato wśród wydm” u mojej
koleżanki, a niedługo później ona i „Róża wiatrów” wpadły w moje ręce, gdy
znalazłam je na promocyjnym straganiku.
Z opisu oczekiwałam czegoś podobnego do historii pisanych przez Nicholasa Sparksa. Wakacyjny klimat, ciekawa fabuła i wątek romantyczny w tle. Zapowiadało się wspaniale, w końcu takie właśnie historie lubię czytać. I początkowo, rzeczywiście było całkiem nieźle. Akcja pierwszej części rozpoczyna się dialogiem, co od razu daje czytelnikowi „kopa”, zostajemy dynamicznie wrzuceni w akcję. Od razu jednak rzuca się w oczy problem z ekspozycją. Natłok informacji zalewa nas niczym sztorm. Przekręcamy kartkę, a tam wylewa się na nas cała fala wiadomości, które mogłyby ładnie wybrzmieć w dialogach.
